Zappen vs. beschouwen

Rustig aan, tijger van Joost de Vries schetst ‘jongmensen’ in een grenzeloze wereld, terwijl Huub Beurskens in De straffeloze één personage op de korrel neemt. Maar beide schrijvers cirkelen om ‘het gewicht van de dingen’.

01 mei 2020 – verschenen editie 2020nr04
Zappen-vs.-beschouwen Zappen vs. beschouwen

De gedachte dat een roman of een verhaal een boodschap zou bevatten, kun je beter achter je laten als je hedendaagse literatuur wilt lezen. Toch is er wel zoiets als een strekking van een verhaal of roman: er wordt een bepaalde kant op gekeken, en je kijkt als lezer mee. Zo laat Joost de Vries (1983) in de zeven verhalen uit zijn nieuwe boek Rustig aan, tijger zien hoe mensen tegen grenzen aanlopen. Dat kunnen stevige hekken zijn, die ze in hun grenzeloze en egocentrische ambitie over het hoofd hadden gezien. Maar ook de grenzen van dood en eindigheid laten zich voelen. Het zegt wel iets over De Vries’ schrijverschap…

INLOGGEN

Verder lezen? Meld je aan voor onze maandelijkse nieuwsbrief en je krijgt elke maand gratis toegang tot twee artikelen.

gratis aanmelden

Heb je al een account? Log hier in

Bij het aanmelden gaat u akkoord met onze
privacyverklaring en de algemene voorwaarden.

Ontvang wekelijks onze nieuwsbrief

Ik-zou-vaker-boos-moeten-worden
Goede gesprekken Mozes

'Ik zou vaker boos moeten worden'

Als directeur van de ASN Bank sprak hij de Verenigde Naties toe over biodiversiteit. Dat was spannend. Maar het spannendste wat Arie Koornneef ooit in zijn leven heeft gedaan, was de weekopening doen bij zijn voormalige werkgever Youth for Christ. 'Ik was niet gewend om veel over geloof te praten.'
Sjoerd Wielenga
De-vlam-van-onze-voormoeders-is-niet-gedoofd
Goede gesprekken

De vlam van onze voormoeders is niet gedoofd

Westers feminisme is van dik hout zaagt men planken, en past niet in Afrika. Daarom, zegt Jennifer Nansubuga Makumbi, schrijfster van de roman De eerste vrouw, moeten we uit eigen bronnen putten. Ze laat ons kijken naar de ‘oervrouw’.
Tjerk de Reus
Een-‘kwispelende-gezelschapsgod
Boeken

Een ‘kwispelende gezelschapsgod’

In de verhalenwereld van Toon Tellegen zit God als een kind op een schommel, de mensen duwen tegen hem. Maar zo blijft het niet: ze worden moe, hebben wat beters te doen. Maar God blijft kind, altijd.
Tjerk de Reus

Ontvang wekelijks onze nieuwsbrief