Waar zijn de engelen gebleven?

Met z’n achten stonden we op de stoep van de pastorie van Wagenborgen. In pyjama’s en dusters. Het was nog voor het ochtendgloren van eerste kerstdag 1989. Mijn vader had ons uit bed getrommeld en ik zat op de arm van mijn moeder. Samen keken we stil toe hoe uit het donker van de Groningse nacht de blazers van de plaatselijke muziekvereniging tevoorschijn schreden.

04 november 2020 – verschenen editie 2020nr09
Waar-zijn-de-engelen-gebleven Waar zijn de engelen gebleven?

Volgens een lange traditie, die nog steeds bestaat, maakte de fanfare op iedere kerstochtend de ‘Nachtelijke Rondgang’, waarmee het kerstfeest in alle vroegte werd ingeluid. Nu en dan hielden de muzikanten halt; het opgepoetste koper glom in het maanlicht. En door de straten van het dorp, boven in Noord-Groningen weggestopt, weerklonken de kerstliederen: Ere zij God. In de hoge! In de hoge! Ik zag met grote ogen toe, en vroeg mijn moeder: ‘Zijn dít nu de engelen?’ Het was alsof de hemel zojuist was opengescheurd, alsof de Zaligmaker een kwartier eerder was geboren, alsof we maar een paar kilometer hoefden te lopen, naar een stal in Siddeburen, Nieuwolda of Tjuchem,…

INLOGGEN

Verder lezen? Meld je aan voor onze maandelijkse nieuwsbrief en je krijgt elke maand gratis toegang tot twee artikelen.

gratis aanmelden

Heb je al een account? Log hier in

Bij het aanmelden gaat u akkoord met onze
privacyverklaring en de algemene voorwaarden.

Ontvang wekelijks onze nieuwsbrief

Ik-zou-vaker-boos-moeten-worden
Goede gesprekken Mozes

'Ik zou vaker boos moeten worden'

Als directeur van de ASN Bank sprak hij de Verenigde Naties toe over biodiversiteit. Dat was spannend. Maar het spannendste wat Arie Koornneef ooit in zijn leven heeft gedaan, was de weekopening doen bij zijn voormalige werkgever Youth for Christ. 'Ik was niet gewend om veel over geloof te praten.'
Sjoerd Wielenga
De-vlam-van-onze-voormoeders-is-niet-gedoofd
Goede gesprekken

De vlam van onze voormoeders is niet gedoofd

Westers feminisme is van dik hout zaagt men planken, en past niet in Afrika. Daarom, zegt Jennifer Nansubuga Makumbi, schrijfster van de roman De eerste vrouw, moeten we uit eigen bronnen putten. Ze laat ons kijken naar de ‘oervrouw’.
Tjerk de Reus
Een-‘kwispelende-gezelschapsgod
Boeken

Een ‘kwispelende gezelschapsgod’

In de verhalenwereld van Toon Tellegen zit God als een kind op een schommel, de mensen duwen tegen hem. Maar zo blijft het niet: ze worden moe, hebben wat beters te doen. Maar God blijft kind, altijd.
Tjerk de Reus

Ontvang wekelijks onze nieuwsbrief