Transparantie maakt de kloof met de burger alleen maar groter

De nieuwe heilige graal in de Haagse arena heet transparantie. Want als alles doorzichtig is, pas dan kan de burger de overheid weer vertrouwen, zo klinkt het. Paul Frissen ziet er niets in. "Wie macht en tegenmacht zichtbaar wil maken, moet juist afstand creëren."

05 mei 2021 – verschenen editie 2021nr04
20210419-DSCF5566-2 Paul Frissen beeld Carel Schutte

Kort na de gemeenteraadsverkiezingen, eind jaren zeventig, zat Paul Frissen, toen actief binnen de lokale PvdA, met fractievoorzitters van alle politieke partijen in het stadhuis van Nijmegen om de tafel. Op de publieke tribune in de zaal zaten inwoners van de stad. De pers was er ook bij, iedereen die wilde mocht aanschuiven. Dit was niet wat het leek, een doodgewone raadsvergadering; het nieuwe college moest nog gevormd worden. Nee, in deze zaal vonden de coalitieonderhandelingen plaats. Het was de nadrukkelijke wens van een aantal politieke partijen geweest om voorgoed afstand te nemen van het geheimzinnige achterkamertjesgedoe. De onderhandelingen moesten in volledige openbaarheid geschieden. “Het was evident”, zegt Frissen terugblikkend,…

INLOGGEN

Verder lezen? Meld je aan voor onze maandelijkse nieuwsbrief en je krijgt elke maand gratis toegang tot twee artikelen.

gratis aanmelden

Heb je al een account? Log hier in

Bij het aanmelden gaat u akkoord met onze
privacyverklaring en de algemene voorwaarden.

Ontvang wekelijks onze nieuwsbrief

Ik-zou-vaker-boos-moeten-worden
Goede gesprekken Mozes

'Ik zou vaker boos moeten worden'

Als directeur van de ASN Bank sprak hij de Verenigde Naties toe over biodiversiteit. Dat was spannend. Maar het spannendste wat Arie Koornneef ooit in zijn leven heeft gedaan, was de weekopening doen bij zijn voormalige werkgever Youth for Christ. 'Ik was niet gewend om veel over geloof te praten.'
Sjoerd Wielenga
De-vlam-van-onze-voormoeders-is-niet-gedoofd
Goede gesprekken

De vlam van onze voormoeders is niet gedoofd

Westers feminisme is van dik hout zaagt men planken, en past niet in Afrika. Daarom, zegt Jennifer Nansubuga Makumbi, schrijfster van de roman De eerste vrouw, moeten we uit eigen bronnen putten. Ze laat ons kijken naar de ‘oervrouw’.
Tjerk de Reus
Een-‘kwispelende-gezelschapsgod
Boeken

Een ‘kwispelende gezelschapsgod’

In de verhalenwereld van Toon Tellegen zit God als een kind op een schommel, de mensen duwen tegen hem. Maar zo blijft het niet: ze worden moe, hebben wat beters te doen. Maar God blijft kind, altijd.
Tjerk de Reus

Ontvang wekelijks onze nieuwsbrief