Richters mensenrechtenmuziek zoekt de uitersten op

De in Duitsland geboren en in Engeland woonachtige componist Max Richter schrijft al jaren met veel succes muziek voor film, theater en concertzaal.

04 september 2020 – verschenen editie 2020nr07
66 Muziek Voices

Richter heeft een goede antenne voor het opvangen van de tijdgeest. Toen hij merkte dat veel mensen bekende klassiekemuziekfragmenten gebruiken als ringtone, besloot hij zelf ringtones te gaan componeren voor hedendaagse telefoongebruikers. Voor zijn project Sleep liet Richter het publiek plaatsnemen in een zaal vol bedden, waarop bezoekers van het concert op een aangename manier in slaap konden vallen. Richters nieuwste project is serieuzer van toon: Voices is een reactie op de beelden die de wereld over gingen vanuit Guantanamo Bay, maar ook op latere schendingen van mensenrechten. Richter vroeg zijn aanhang wereldwijd de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens in zo veel mogelijk talen in te spreken.…

INLOGGEN

Verder lezen? Meld je aan voor onze maandelijkse nieuwsbrief en je krijgt elke maand gratis toegang tot twee artikelen.

gratis aanmelden

Heb je al een account? Log hier in

Bij het aanmelden gaat u akkoord met onze
privacyverklaring en de algemene voorwaarden.

Ontvang wekelijks onze nieuwsbrief

Ik-mis-dat-wat-er-nooit-heeft-kunnen-zijn
Avondrood

'Ik mis dat wat er nooit heeft kunnen zijn'

In 2003 stapte het 24-jarige zusje van Wouter van der Toorn uit het leven. Een dieptepunt in een familiedrama dat al veel langer speelde. “Hoe kun je vergeving eisen terwijl er geen erkenning van het ongelofelijke onrecht is?”
Wilfred Hermans
Ik-zou-vaker-boos-moeten-worden
Goede gesprekken Mozes

'Ik zou vaker boos moeten worden'

Als directeur van de ASN Bank sprak hij de Verenigde Naties toe over biodiversiteit. Dat was spannend. Maar het spannendste wat Arie Koornneef ooit in zijn leven heeft gedaan, was de weekopening doen bij zijn voormalige werkgever Youth for Christ. 'Ik was niet gewend om veel over geloof te praten.'
Sjoerd Wielenga
De-vlam-van-onze-voormoeders-is-niet-gedoofd
Goede gesprekken

De vlam van onze voormoeders is niet gedoofd

Westers feminisme is van dik hout zaagt men planken, en past niet in Afrika. Daarom, zegt Jennifer Nansubuga Makumbi, schrijfster van de roman De eerste vrouw, moeten we uit eigen bronnen putten. Ze laat ons kijken naar de ‘oervrouw’.
Tjerk de Reus

Ontvang wekelijks onze nieuwsbrief