De lege kerk

Er werd, het was al bijna nacht, een politiecabine in mijn straat gebouwd. Door de jaloezieën zag ik wat politieagenten, toen kwam er een ambulance, die later ook nog begon te loeien. Er waren nu meerdere mensen buiten, waaronder misschien wel buren.

01 mei 2020 verschenen editie 2020nr04

Ik moet ze eerst spreken voordat ik hun gezichten herken. De volgende dag was er niets gebeurd. De cabine was verdwenen, en ik hoorde geen sirene. Snel douchen, even wat fatsoenlijks aan, want ik ga naar de kerk. Dwars door een doodstil Amsterdam, zelfs op de Zeedijk zie ik nauwelijks glaswerk van de nacht ervoor. Geen toeristen: wie had twee maanden geleden kunnen voorspellen dat hun afwezigheid op onheil zou duiden? Ook de kerk: zo goed als leeg, de grote deuren blijven gesloten, en ik ga naar binnen via de pastorie-ingang, kruip-door-sluip-door. In de kamer aan de voorkant ligt het kistje met de briefjes. De intentiebriefjes, van mensen die hun…

INLOGGEN

Verder lezen? Meld je aan voor onze maandelijkse nieuwsbrief en je krijgt elke maand gratis toegang tot twee artikelen.

gratis aanmelden

Heb je al een account? Log hier in

Bij het aanmelden gaat u akkoord met onze
privacyverklaring en de algemene voorwaarden.

Ik-zou-vaker-boos-moeten-worden
Goede gesprekken Mozes

'Ik zou vaker boos moeten worden'

Als directeur van de ASN Bank sprak hij de Verenigde Naties toe over biodiversiteit. Dat was spannend. Maar het spannendste wat Arie Koornneef ooit in zijn leven heeft gedaan, was de weekopening doen bij zijn voormalige werkgever Youth for Christ. 'Ik was niet gewend om veel over geloof te praten.'
Sjoerd Wielenga
De-vlam-van-onze-voormoeders-is-niet-gedoofd
Goede gesprekken

De vlam van onze voormoeders is niet gedoofd

Westers feminisme is van dik hout zaagt men planken, en past niet in Afrika. Daarom, zegt Jennifer Nansubuga Makumbi, schrijfster van de roman De eerste vrouw, moeten we uit eigen bronnen putten. Ze laat ons kijken naar de ‘oervrouw’.
Tjerk de Reus
Een-‘kwispelende-gezelschapsgod
Boeken

Een ‘kwispelende gezelschapsgod’

In de verhalenwereld van Toon Tellegen zit God als een kind op een schommel, de mensen duwen tegen hem. Maar zo blijft het niet: ze worden moe, hebben wat beters te doen. Maar God blijft kind, altijd.
Tjerk de Reus

Ontvang wekelijks onze nieuwsbrief